Οι πόλεις φούσκωσαν. Ψήλωσαν, πύκνωσαν, σκλήρυναν. Οι χώροι για τους ανθρώπους στένεψαν. Τα παιδιά κάποτε έπαιζαν στις γειτονιές, σήμερα δύσκολα βρίσκουν γωνιά για παιχνίδι. Το εμπόριο μεγάλωσε κι αυτό. Τεράστια μαγαζιά, πιο πολλά φώτα, πιο δυνατοί ήχοι. 
Η διασκέδαση το τερμάτισε, υπερβολές παντού. Πολλοί συνήθισαν τόσο, που χωρίς λάμψη και φασαρία ο χώρος τους φαίνεται «λίγος».
Αλλού οι πόλεις προσπαθούν να ισορροπήσουν: πάρκα, κήποι, νησίδες ηρεμίας. Μέρη όπου ακούς πουλιά αντί για κόρνες και μουσικές. Δεν συμμερίζονται όλοι αυτή την αντίληψη. Κάτω από αναρτήσεις μας για το Πεδίο του Άρεως εμφανίζονται σχόλια όπως «τι θέλετε, ησυχαστήριο;» ή «το θέλετε νεκροταφείο».
Για πολλούς, η προσαρμογή στο αστικό περιβάλλον είναι τόσο βαθιά, ώστε ένα πάρκο που δεν μιμείται την πόλη τους φαίνεται παρά φύση. Το φυσικό περιβάλλον, ο περίπατος σε αυτό, οι οικογένειες, οι παιδικές φωνές δεν τους αρκούν. Ζητούν φεστιβάλ, συναυλίες, εκτυφλωτικά φώτα, εμπορικά παζάρια. Χωρίς αυτά, ο χώρος δεν τους ελκύει. Και όσο μεγαλύτερης διάρκειας τόσο το καλύτερο. Έτσι γοητεύονται από κάθε «Χριστουγεννιάτικο Χωριό» και κάθε υπερπαραγωγή στο Πεδίο του Άρεως, γιατί τους θυμίζει το περιβάλλον στο οποίο έχουν πια εθιστεί.
Οι τακτικοί όμως επισκέπτες του πάρκου εκτοπίζονται, και όχι επειδή είναι λίγοι. Επειδή ζητούν την φύση όπως είναι. Οχι σαν απλό φόντο για εκθέσεις, συναυλίες και παζάρια. Σε αυτό το ρεύμα έχουν προσχωρήσει και πολλοί ταγοί της εξουσίας. Τα σόου φέρνουν κόσμο. Εύκολος στόχος κάθε πολιτικού. Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι αδιαφορούν.Ακόμη και πολλοί που έχουν θεσμικό ρόλο στην προστασία των πάρκων γυρίζουν αλλού το βλέμμα, γιατί θέλουν να είναι αρεστοί. Ανθρώπινο μεν, αλλά βαθιά προβληματικό. Ευτυχώς δεν είναι όλοι.
Μένουμε όσοι ακόμη αντιλαμβανόμαστε τι είναι κατά φύση και τι παρά φύση. Και συνεχίζουμε να προσπαθούμε.