Τι ζήσαμε και φέτος στο “Χριστουγεννιάτικο Χωριό”

Πάρκο όμως δεν είναι μόνο το πράσινο. Είναι ένα οικοσύστημα που, στο μέτρο του δυνατού, προσομοιάζει τη φύση: δέντρα, θάμνοι, χορτάρι, πουλιά, ζώα, έντομα και ότι συνεργεί ώστε να λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός.

Οι άνθρωποι είναι επισκέπτες. Έρχονται μόνοι ή σε παρέες, περπατούν, διαβάζουν, πίνουν ένα ρόφημα, γυμνάζονται. Τα παιδιά τρέχουν, παίζουν.

Όλοι απολαμβάνουν τη σχετική ησυχία του πάρκου: τα κελαηδήματα των πουλιών, τη ζωή των φυτών, τη νέα ζωή της άνοιξης, τη δίψα του καλοκαιριού, τη μεστότητα του φθινοπώρου, τον κύκλο που κλείνει τον χειμώνα. Πάντα με σεβασμό στο οικοσύστημα.

Ως αστικό πάρκο, δεν μπορεί να έχει την αγριότητα μιας πεδιάδας ή ενός βουνού. Διαθέτει υποχρεωτικά τις απολύτως απαραίτητες υποδομές για αστικούς επισκέπτες: αναψυκτήρια, συντριβάνια, γεωτρήσεις, πότισμα, ελεύθερους χώρους περιπάτου.

Είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν ορίζει πού ακριβώς αρχίζει και πού τελειώνει η ηπιότητα. Όμως η κοινή λογική είναι σαφής: εκδηλώσεις με χιλιάδες άτομα, υψηλές εντάσεις ήχου, συναυλίες, προβολείς προς κάθε κατεύθυνση, λέιζερ, drones κ.λπ. δεν συνιστούν ηπιότητα.

Εδώ χρειάζεται καθαρός και σταράτος λόγος:

Δεν γίνεται να περιγράφουμε με ενθουσιασμό τις εκδηλώσεις με τα χιλιάδες άτομα, τις συνεχείς συναυλίες, τα έντονα φώτα από χιλιάδες λαμπάκια και τους εκατοντάδες προβολείς, αλλά να ενοχλούμαστε εκ των υστέρων επειδή πατήθηκε το πράσινο ή καταστράφηκαν παρτέρια ή «το παράκαναν». Αυτό είναι υποκρισία.

Ή προστατεύουμε το οικοσύστημα του πάρκου με όλα όσα προσφέρει στη σωματική και ψυχική μας υγεία ή το αντιμετωπίζουμε ως ελεύθερο χώρο για έντονη ψυχαγωγία, επέκταση της πόλης μας όπως έχει εξελιχθεί.

Ακούστηκε το επιχείρημα ότι «άρεσε στον κόσμο». Για πολλούς πράγματι ισχύει. Για πολλούς άλλους ήταν δυσάρεστο και εξέφρασαν έντονα την αντίθεσή τους.

Στενοχωρημένοι ήταν και οι συστηματικοί επισκέπτες του Πάρκου που το κρατούν ζωντανό χειμώνα-καλοκαίρι.

Δεν συζητάμε καν πόσο υπέφεραν οι ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένες γύρω περιοχές από την κατάληψη κάθε πιθανής ή απίθανης θέσης στάθμευσης.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, μην ξεχνάμε ποιος είναι ο στόχος του Πάρκου.

 Υπάρχουν χώροι στην πόλη μας για παρόμοια «χωριά». Η πλατεία Δημαρχείου, η πλατεία Κλαυθμώνος ή ο χώρος του Ζάππειου είναι πολύ πιο κατάλληλοι.

Απαιτείται άμεσα η, εδώ και πάνω από δυόμιση χρόνια εκκρεμής, σύνταξη της νέας Διαχειριστικής Μελέτης για το Πεδίο του Άρεως. Η προηγούμενη του 2019 ακυρώθηκε από το ΣτΕ τον Ιούνιο του 2023 κατόπιν προσφυγής του Συλλόγου μας και πολλών φίλων του Πάρκου.

Η νέα μελέτη, η οποία οφείλει να εφαρμόζει τις επιταγές του ΣτΕ καθυστερεί. Μέχρι στιγμής πάνω από 2,5 χρόνια.

Ο κανονισμός του Πάρκου στηριζόμενος σε αυτή τη μελέτη οφείλει:

να μην επιτρέπει πολυήμερες εκδηλώσεις

να θέτει αυστηρά όρια στην ηχορύπανση και τη φωτορύπανση, σαφώς χαμηλότερα από αυτά που ισχύουν στην υπόλοιπη πόλη,

να παίρνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του οικοσυστήματος, πανίδας και χλωρίδας.

Οι απόψεις και ο ενθουσιασμός από τους αρμοδίους για την προστασία του Πάρκου για μαζική προσέλευση επισκεπτών, λένε πάνω από ένα εκατομμύριο, είναι λαϊκίστικες και αγνοούν εσκεμμένα την πραγματικότητα της Αθήνας και πόσο έντονη γίνεται η έλλειψη Πάρκων και χώρων πράσινου.

Αυτή είναι μια ανάγκη που πρώτοι απ’ όλους οφείλουν να υιοθετήσουν οι αρμόδιες αρχές. Απέχουν ακόμη, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι η προσπάθειά μας, με τον χρόνο, θα φέρει αποτέλεσμα.

Το Πεδίο του Άρεως είναι θησαυρός. Πρέπει να μπορούν να το απολαμβάνουν όλοι οι κάτοικοι της πόλης και όλοι οι επισκέπτες της, με έναν και μόνο όρο: τον σεβασμό του χώρου.

Όσοι ζούμε κοντά, όσοι έχουμε μνήμες από το Πεδίο του Άρεως, έχουμε αυτό το καθήκον:

Για το καλό όλων μας, και όσων θα ακολουθήσουν